Perpignan de stilte voor de storm

– no pictures on this blog because of slow mobile internet –

Dag Lily,

Daar lig je dan totaal uitgeteld in de tent. We hebben net de eerste etappe naar de Pyreneeën achter de rug: van Perpignan naar Maureillas aan de voet van onze mountain of doom. 

Tijdens de rit deze ochtend heb je maar even geslapen, en daarna veel rondgekeken. Na de lunch, boodschappen en de koude douche, is het hop naar dromenland in de open tent want het is heel erg warm!

Het dagje rust in Perpignan gisteren heeft ons beiden bijzonder goed gedaan! De fiets werd volledig hersteld. Le monsieur du cycle Mirloret est un vrai héro lui lême: Avec son 70 ans il a fait 400.000 km par vélo dans sa vie et il nous a aider gratuitement. Un vrai gentleman! Toi tu voulais juste attacher une pedale que tu as trouver sur le sol à ton chariot, mais la j’ai dit non… trop de poids! Ook je prinsessenwagen werd volledig nagekeken en we kunnen weer met een gerust hart op weg! 

Wat doe je zoal in Perpignan als je een dagje vastzit door een lekke band. De toerist uithangen zeker!? Jij kiest het programma en kan niet beslissen tussen de schommel of de schuifaf, dus doen we lekker alles. Een heel uur cros je rond tot je uitgeput naar de fiets stapt op zoek naar je waterflesje. Je kruipt in je cabrio en brabbelt wat. Ik veronderstel dat je me dirigeert om te beginnen fietsen. Jawel kapitein! Nog geen 5min later dommel je in. Ik hoop maar dat je binnen twee weekjes ook flink in de opvang zult slapen want de moekes kunnen niet met jou gaan fietsen om je in slaap te wiegen hoor! 

Misschien kan ik zelf op de fiets nog iets van de stad Perpignan zien, maar verder als “de muur” rond Palais des Marrocain geraak ik niet. Door de binnenstad gaan we terug naar het hotel waar om 18u Arnaud ons komt ophalen om naar het strand te gaan. Joepie!

Arnaud zat naast ons tijdens de lunch en in je drukke achtervolging van twee duiven trok je aan zijn been. Zijn nicht Cecilia heeft een dochtertje van 5 en we verenigen onze tafels voor de lunch. Onze dikke fiets en de groene prinsessenwagen trekken sowieso al veel aandacht, dus een babbeletje gebeurt heel gauw. Voorbijgangers spreken ons ook aan vanwaar we komen en wat we doen. Het is een jolijtig hoe jij probeert uit te leggen waar je precies zit en hoe de veiligheidsriempjes werken.

Samen met Arnaud doen we inkopen alvorens van het strand te genieten. Allez genieten… ik geniet 😬 jij daarentegen ziet al dat zand helemaal niet zo graag. Een en al belemmering in je bewegingsvrijheid. Normaal loop je overal naartoe maar zand geeft een ideale demper op jouw snelheid. Het is één van de eerste momentjes dat ook ik even kan ontspannen zowel fysiek als mentaal.

In de winkel dacht ik aan opa en heb ik twee leffes gekocht. Het is er prachtig. De Middellandse zee, de ondergaande zon, een drankje en leuke verhalen over een glorierijke rugby carrière van Arnaud. We tellen al onze littekens en stoere en stomme verhalen over de blessures. Met mijn kapotte knieën (2 kruisband reconstructies!) en recente dubbele hernia ben ik blij dat ik nu “maar” een beetje last heb van de rechter achillespees. Het is trouwens al verbeterd! Een lichaam kan veel aan en sport blijft de beste revalidatie denk ik. Ondertussen spelen we met de bal, eet jij zand samen met chipjes en probeer ik je voetjes in het water te steken, zonder al te veel succes. 

De volgende ochtend breken we vroeg op naar de Pyreneeën. Een ideaal fietspad! Zacht glooiend landschap en naar het einde toe klimmen, klimmen, klimmen! Zo warm dat het is! Ik kom trillend aan bij de camping. De laatste 8km kreeg ik gezelschap van Jean-Pierre een lokale coureur. Hij gaat morgenvroeg mee met ons de mountain of doom opfietsen. Hij kent de weg uit zijn broekzak en zal ons helpen boven te geraken! We starten vroeg om de hitte voor te zijn. Toch heb ik schrik. Ik heb nog nooit bergen beklommen, en al zeker niet 10 kilometers aan één stuk door. Ik ga dit ook echt niet fijn vinden, dus zie maar dat jij wat zingt achterin lieve meid!

Barcelona komt nu echt wel dichtbij. Alleen nog het moeilijkste stuk over! Ik ga morgen veel denken aan Erneth in Tanzania die aant blokken is om haar diploma van secundair onderwijs te halen. Voor haar doen we dit, haar een job geven zodat ze andere alleenstaande moeders kan begeleiden. Een kettingreactie creëren! 

Trouwens een hele dikke zoen want vandaag ben je op de kop 1.5 jaar! 

Mama ***

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s