Doping liefde

Dag Lily,

We zijn erover geraakt! Over de Pyreneeën van Frankrijk tot in Spanje! Op de Col de Monrells slaap je flink door, wind en vreugdekreten negerend! Het ligt toch zo lekker die prinsessenwagen 😬


We hebben de overtocht in twee dagen gedaan: het eerste stuk van Maureillas naar Las Illas was het langste stuk stijgen ooit in mijn leven: focus, ademen, afzien en stompen! Ik ben geen enkele keer moeten afstappen en daarover ben ik zelf heel erg trots! Doping liefde, cote d’ôr chocolade met nootjes en haribo snoepjes sleuren me naar boven.

De klim in de vroege ochtend was ideaal, mooi in de schaduw en coureur Jean-Pierre die we de dag voordien hebben leren kennen heeft ons het cadeau voor de benen gegeven. De 4 Ortlieb tassen die normaal gezien aan de fiets hangen gaan deze keer mee naar boven met de auto. Anders had het ook wel gelukt maar dan had ik vast een paar keer moeten afstappen en zouden we zeker niet een gemiddelde snelheid van 6,5km/u gehaald hebben. Tijdens de 12.5km lange etappe heb jij lekker geslapen. Zacht piept de prinsessenwagen door de hoek van de berghelling. Geen paniek, dat is normaal en je kent het geluid zo goed dat het bijna een slaapmuziekje is geworden. Toch wil ik geen risico nemen, de zon is genadeloos en ik gun mij slechts korte pauzes zodat we snel boven zijn en jij je benen kunt strekken.

Las Illas is een schattig bergdorpje met een prachtig familie hostel: Hostal dels Trabucayers. Agnes verwelkomt ons met open armen. Ik geraak amper nog de trap op, maar jij crosst lekker rond. De sfeer is gemoedelijk en het is het verzamelpunt voor veel wandelaars.

Het hostal is echt de moeite, lekker eten en super vriendelijk personeel. Toen ik mijn oplaadkabeltje van de GSm niet meer vond, kreeg ik pardoes eentje aangeboden door de kokin. Wat een schat!

Alle stress schuift van mij af. We gaan er geraken met de fiets tot in Barcelona! Met een zucht verlaten meteen alle alternatieve oplossingen mijn hoofd: liften, wandelen, terugrijden en de trein nemen… Die zijn niet meer nodig, wat een opluchting.

De volgende dag zijn de laatste 3km naar Vayol op de agenda. Dit zijn de stijlste stukken van de beklimming. Deze keer ben ik volledig volgeladen, maar ik praat me veel moed in. Aan de ontbijtafel met wandelaars Veerle en Aline (zo maar eventjes in 10 dagen te voet door de Pyreneeën!) praten we over Lily.care en onze kinderen. Twee dames zonder partner en ook zij gaan er stevig voor in het leven.

Veerle en Aline beslissen om met ons mee naar boven te gaan, naar de Col de Monrells, naar de grens, naar het toppunt van onze reis Lily. Oooh, en wat ben ik hun dankbaar! Dit is waar het allemaal om draait single mama’s die elkaar helpen! Ik had nooit op een andere manier de top willen bereiken. Hun hulp maakt het zo speciaal! Duwen, trekken, zwalpen over de baan, zweten, afstappen en doorgeven: l’union, la force en veel lachen. Deze foto van Veerle en mij ga ik nog lang koesteren. De pure vreugde en opluchting dat we boven geraakt zijn! En jij kleine meid, zelfs als mama zwalpt, slaap jij gewoon door. Hoe is het toch mogelijk!


Op de top is het nog een hele fotosessie en dan komt het afscheid. Ik ga alleen Spanje binnen, met jou natuurlijk, maar de volwassenpraat is gedaan. Het ga jullie goed Veerle en Aline en hopelijk tot nog eens!


De lange afdaling geniet ik alleen in stilte en met een klein bavetje van jou rond mijn hals want bij gebrek aan een sjaal is het toch frisjes in de bergen. Het is geen zicht maar ik trek het me niet aan 🙈 Ik heb ook je prinsenwagen gesloten tegen de koude wind. We bollen rustig want al het gewicht van de bagage duwt ons de berg af. Morgen zal ik stijve vingers hebben van het remmen. De vergezichten over het Spaanse platteland tot aan de kust zijn fantastisch mooi 

De route is bijzonder fietsvriendelijk. Amper verkeer en ideaal weer. Daar komt echter snel verandering als ik op de drukke NII beland naar Figueres. Dat vind ik maar niets. Bovendien ligt de camping in Hostalets vlak voor Figueres er maar doods bij. We moeten onze plannen wijzigen en fietsen door tot de Rambla in Figueres centrum.

Toeval of lot! Ik tref er dezelfde fietsers als gisteren in het Hostal in Las Illas! Een heel lief Hollands koppel met maar liefst 1800km op de teller! Weliswaar met elektrische fiets maar toch, zoveel respect! Het zijn doorwinterde fietsvakantiegangers zn we genieten samen van een lekker terrasje! Rik gaat  samen met Lily de Ramblas verkennen. Ik geniet met volle teugen van de “echte” pauze! Eens we stoppen met fietsen is het immers “Lily-time” en dat betekent voor mij dat ik jou overal achterna cross. Bedankt Rik om die taak even over te nemen. Jij hebt zelfs een boekje van haar cadeau gekregen! Hoe lief! Voor mij betekent dit meer gewicht, maar voor jou draag ik alles en een boekje kan er vast wel bij! Ondertussen tel ik de afgelegde km… de 900 gepasseerd! 💪🏼

Tijdens de lunch reorganiseer ik de slaapplaats naar Camallera. Daar is een klein pension en ik heb nog benen om 20km te fietsen. Het is bovendien bewolkt, dus dat valt goed mee. 20minuten later draait alles om. De wolken zijn pardoes weggeblazen en daar fiets ik dan onder de Spaanse zon. Géén lachertje. Ik scherm jou goed af en je bent ook alweer ingedut. Zolang je niet zweet, weet ik dat het goed is. Toch betekent dit voor mij elke 2 km stoppen en checken of alles Ok is met jou. Het wordt een zware namiddag met bovendien verraderlijk stomme heuvels. Zweten, niet normaal! En de vliegen komen gewoon op mij zitten. Dat vind ik zooo vervelend.

In Camallera wacht Margerita ons op. Jij bent meteen verkocht aan de grijze gato (kat) en kruipt daarna pardoes op de schoot van Margarite’s echtgenoot om tv te kijken: es tranquillo princessa wordt er gezegd. 😍

Ik ben op en mijn benen voelen aan als beton. Vanaf de grens was het 54km tot in Camallera. De hitte heeft me geveld en door de uitgeweken slaapplaats komen er weer nieuwe zorgen voor de etappe van morgen. Daarin ligt een col en als ik van Camallera vertrek moet ik eerst 28km fietsen om er te geraken. Dit wil zeggen klimmen op de hete middag, na een lange heuvelachtige rit in de benen te hebben. Ik zoek lang naar een slaapplaats vóór de col, maar die is er niet. Als ik mijn bagage kwijt geraak lukt het, misschien… zo ontmoet ik Goran, een Duitse yoga leerkracht en voor het eerst op de trip probeer ik zelf mijn bagage te droppen in een auto. Goran doet het met veel plezier en zo is er weer een beetje hoop voor morgen.

Dikke zoen

Je mama ***

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s