Missie

Alleenstaande moeders

Lily.care heeft naar analogie met mijn persoonlijke situatie gekozen om steun te bieden aan alleenstaande moeders. Het zijn moeders die geen financiële steun krijgen van de vader van hun kinderen en alleen garant staan voor het gezinsinkomen. Door hen een duwtje in de rug te geven willen we voorkomen dat hun kinderen te snel als arbeidskracht worden ingezet.

Onderwijs

Onderwijs neemt een grote brok uit het gezinsinkomen. Primair basisonderwijs moet dan wel gratis worden georganiseerd, toch gaan kinderen niet gratis naar school. Denk maar aan schooluniformern (nog steeds dé standaard in vele ontwikkelingslanden), schoolmateriaal, lunchgeld of kopiekosten. Zo heb ik geweten dat een leerling haar examen niet mocht afleggen totdat de ouder het geld was komen brengen voor de kopiekosten van het examenblad waardoor de leerling nog maar 15 min had om de test af te leggen.

Daarnaast is er ook het gekende probleem van de ondermaatste kwaliteit van het staatsonderwijs. In Tanzania is het zelf zo dat een leerkracht van het primair staatsonderwijs zelf niet lang naar school hoeft te gaan. Het is dan ook gangbaar dat wanneer de financiële mogelijkheden zich aanbieden, ouders ervoor kiezen hun kind naar een prive school te sturen.

Primair basisonderwijs alleen is onvoldoende. Een secundair diploma of vocational training (leren van een beroep) maken pas echt het verschil in de armoedebestrijding. Lily.care wil er naar streven om de gesponserde kinderen tot hun diploma te steunen. Het is beter een kleiner aantal kinderen te steunen tot de finish dan veel meer kinderen louter voor hun diploma lager onderwijs.  Bij de selectie van gezinnen primeert bijgevolg de kwaliteit op de kwantiteit.

Lokale participatie

Lily.care wil opstarten in drie ontwikkelingslanden: Tanzania, Noord-Indië en Nepal. Het zijn de drie landen waar ik zelf expertise heb opgebouwd en waar ik goede lokale en professionele contacten heb. Als liefdadigheidsorganisatie is het louter schenken van geld niet voldoende. We willen een actieve bijdrage leveren en dat kan niet zonder een sterke lokale bezetting. Belangrijk is dat er altijd een lokale medewerker van de organisatie kan fungeren als aanspreekpunt en kan rapporteren naar België.

Ik ben zelf van het principe dat louter geld geven geen ontwikkelingshulp is. De tijden dat de rijke mzungu (blanke in het Swahilie) zijn geldbeurs opent en geeft zonder tegenprestatie is verleden tijd. Ontwikkelingshulp is pas effectief als je structuren aanbiedt en mogelijkheden tot zelfontplooing zodat er systemen in gang worden gezet die later ook zonder onze hulp kunnen blijven voortbestaan. Daarom ijvert Lily.care naar een volle lokale werking en structuur. Als liefdadigheidorganisatie wordt bijgevolg ook geïnvesteerd in de opvolging en opleiding van onze eigen medewerkers.

Eén van die fantastische lokale medewerkers is Erneth

Erneth heb ik jaren geleden leren kennen in Tanzania in het kader van een microfinancieringsprogramma van de NGO Mondo. Toen de overgang van country manager wat stroever verliep, heeft zij de facto de functie van budgetverantwoordelijke ikke en erneth - Copyopgenomen waardoor ze op kerstavond 2014 meer dan een miljoen Tanzaniaanse schilling in huis moest verstoppen. Het geld had zij geïnd als terugbetaling van de mikrokredieten en behoorde toe aan de NGO. Toch had ze dat jaar geen kerstcadeaus voor haar familie gekocht. Reden? Te weinig geld… Een verhaal dat ze zeker niet uit eigen beweging zou delen en wat ik slechts eind januari tijdens mijn verjaardagsdrink heb vernomen. Als nieuwe country manager vond ik dat een bonus voor Pasen niet kon uitblijven. Erneth is een loyale, hardwerkende en bescheiden dame die me na al die jaren blijft verbazen. Eind oktober 2017 gaat ze haar examens van de secundaire graad afleggen, een studie die ze op eigen houtje afwerkt na de werkuren. Ik weet alvast dat ze op wiskunde en boekhouden een dikke 10 zal scoren. En ja hoor, ze is alleenstaande mama!